اقای هاشمی! قضاوت با خودت

· شاخص اوّل، پایبندی به ارزشهای مبنائی و اساسی اسلام است... نقطهی مقابل این پایبندی، عملگرایی افراطی است؛ یعنی هر روزی به یک طرف رفتن و هر حادثهای انسان را به یک طرف کشاندن.
· شاخص دوّم، همّت بلند برای رسیدن به آرمانها و صرفِنظر نکردن از آرمانها [است]. نقطهی مقابل آن، تنبلی و محافظهکاری و ناامیدی است.
· شاخص سوّم پایبندی به استقلال است. استقلال داخلی، منطقهای، جهانی و بینالمللی؛ در همهی این مسائل استقلال کشور و نظام را حفظ کردن.
· استقلال فرهنگی از همهی اینها مهمتر است. استقلال فرهنگی در این است که سبک زندگی را، سبک زندگی اسلامی - ایرانی انتخاب بکنیم.
· استقلال اقتصادی -بهطور خلاصه- هضم نشدن در هاضمهی اقتصاد جامعهی جهانی است... اینکه یک کشوری اقتصادش را ادغام کند در اقتصاد جهانی، افتخار نیست؛ این خسارت است، این ضرر است، این شکست است.
· استقلال اقتصادی تنها با اقتصاد مقاومتی بهدست میآید... اینکه ما خیال کنیم رونق اقتصاد کشور صرفاً با سرمایهگذاری خارجی تأمین میشود، خطا است... مهمتر از سرمایهگذاری خارجی، فعّال کردن ظرفیّتهای درونی و داخلی است.
· شاخص چهارم: حسّاسیّت در برابر دشمن. دشمن را بشناسیم، در برابر حرکات دشمن حسّاسیّت داشته باشیم... نقطهی مقابل آن یکی این است که بعضی اصل دشمن را انکار میکنند... خود این مطرح کردن توهّم توطئه، بهنظر ما یک توطئه است.
· هر فرد و جریانی که برای اسلام و به نام اسلام کار میکند، اگر به آمریکا اعتماد کرد، خطای بزرگی مرتکب شده و سیلیاش را خواهد خورد.
شاخص پنجم و آخرین شاخص، تقوای دینی و سیاسی؛ که غیر از تقوای فردی [است]... تقوای اجتماعی این است که در راه تحقّق آرمانهایی که اسلام از ما مطالبه کرده است، تلاش کنیم... تقوای سیاسی یعنی انسان از لغزشگاههایی که دشمن میتواند از آن استفاده کند، پرهیز بکند.

,